Why do I write here

SOLILOQUY – \sə-li-lə-kwē\ – A dramatic monologue that represents a series of unspoken reflections

Heart is not an organ, it's an ornament – That which is embellished by a plethora of emotions like love, joys, care, worries, affection, sorrow, satire and peace. A mirror can be the best critic of our outer looks. The inner self is hidden, and at most times, the eyes of the world are oblivious to it. Soliloquy serves to be a revealing reflection of the gamut of thoughts that whirl through and in turn rule my heart. What I write is what I feel and what I feel is what I am.



விழைந்தேன் நீயெனை அறிவாயென
விழைந்தேன் நீயெனை அறிவாயென
விழைந்தபடி நீயெனை அறிந்தபின்னும்
விழைந்தேன் நீயெனை அறிவாயென

அறிவேன் உனைநான் எக்கணமும்
அறிவாய் நீயதை இக்கணமே
மன்னிப்பாய் ஏதும் தவறிழைத்தால்
மறவேன் எந்தன் தவறுகளை

எனக்கென சிலநொடி நான்கேட்டேன்
எனக்கென முழுவாழ்வு நீதந்தாய்
நான்கேட்ட சிலநொடி கிடைக்காமல்
எனக்கென சிலநொடி நான்கேட்டேன்

பலநொடி தந்ததை உணராமல்
உனக்கென சிலநொடி நீகேட்டாய்
என்னிடம் இல்லா உன்நொடியை
எங்கிருந்து தருவேன் உனக்கென

அறியாமல் நானும் வருந்தினேன்
அறியவே உனைநான் வருத்தினேன்
அறிந்தேன் நானதை இன்றே
அறிவாயே நீயதை நன்றே

நீ வருந்த நான் விழையேன்
நீ வாழ நான் விழைந்தேன்
உணர்வாய் நீயென் வாழ்வென
இதற்குமேல் உன்னிடம் சொல்ல என்ன ??

Sometimes, conversations do turn poetic !!!

P.S. This is my 100th blog post, with an equal contribution from Bliss :)

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 2.0/10 (1 vote cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)