செம்மொழியான தமிழ்மொழியாம்

சிந்தை மயக்கும் மழைச்சாரல் கார்முகில் எனக்கின்று தந்ததே சிந்தியது நீர்த்துளியோ இல்லை கார்க்கோடல் மலரின் தேனோ சிந்திய தேனும் நாவில் கார்ப்பும் கலந்தினித்தது ஏனோ சிந்தனையில் இதையெண்ணி மூழ்கிட கார்வையும் தனியாகப் பாடவைத்தாய் சிந்தூரம் அணிந்த நெற்றியும் கார்வட்டம் சுழன்றாடும் கண்களும் சிந்தாத மணிமாலைப் புன்னகையும் கார்த்திகை தீபமெனப் பொலிவும் சிந்தித்து சிந்தித்து என்இதயம் காராக்கிருகம் எனக்கே இட்டதே… You might also like:அதுமுறிந்த மகுடம்உன்னை நினைக்கிறேன்…

விண்ணை முட்டும் சிகரமோ அல்லது மண்ணை நனைக்கும் மாரியோ தழுவிச் செல்லும் மென்காற்றோ அல்லது தவழ்ந்து செல்லும் சிற்றாறோ மலர்ந்து மணம்தரும் மலரோ அல்லது மலரின் இன்பத் தேனோ நீரில் நீந்தும் கயல்தானோ அல்லது நினைவில் நிலைக்கும் பிம்பமோ எண்ணம் சேர்ந்து எழுத்துரு பெற்ற இனிய செந்தமிழ்க் கவிதையோ செவிவழிச் சென்று இதயத்தில் நிலைத்து மனதிற்கு இன்பம்தரும் இசையோ அரிதென நினைப்பதை எளிதென மாற்றும் தளராது செய்யும் முயற்சியோ உயர்விலும் தாழ்விலும் துணையாய் நின்று அரணாய்க் காக்கும்…

மாண்டனரோ வீரர் களிறுபடு களத்தில் வீழ்ந்தனவோ முப்படை குருதிக்கடல் தன்னில் சுருண்டனவோ குதிரையும் தந்தமுடை யானையும் கவிழ்ந்ததோ பேரரசன் தன்னுடை நாடு ? என்றும் வைகறை தவறாமல் எழுந்து இருள்சூழ் உலகிற்கு கண்பார்வை அளித்து எழுச்சிதரும் பகலவன் ஏனோ இன்றுமட்டும் நாள்முழுதும் உறங்கி எழுந்துவர மறுத்தானோ ? கார்மேகம் சூழ்ந்து அசையாது நின்று மக்கள் மாக்கள் அசையா மரங்கள் பயன்கருதா மாரி, மென்காற்று வீசியதும் கலைந்து மறைந்து விட்டானோ வருணன் ? புழுதிப்புயல் வீசிய பலம்கொண்ட வீச்சில்…